Gatos de porcelana que non gustaron

Ían ser a cabeceira do blog dun colexio, ciclo terribles infantes, e dixeron que non, dixeron que eran estirados, snobs, fríos e malos. Como lles collín agarimo (defectos que ten un) decidín traelos a este limbo civil de deseños sen futuro. Non se merecían o desprecio; era a súa unha maldade de adorno e debuxos animados; Tom e Jerry. É un blog duplo, deslindado: unha parte para os nenos e outra para os profes.

Á gata/mestra púxenlle a camiseta do Portonovo para que quedara claro, que o espacio é pouco e non podo cargalo, e para ir meténdoos sutilmente no vicio. O título non é meu. Non discutades nunca con profesores: tedes que perder.
_

Quéreselle igual a tódolos clientes

O viño que o ano que ven embruxará a Robert M. Parker ata o extremo de considerar deixalo; de 90 puntos non baixa. Sen tráfico de influencias, sen untar a ninguén e, o máis importante, sen parkerizar o viño, que agora é costume entre empresarios e enólogos: axustar o traballo aos gustos do gurú para abrir negocio. O enólogo mediático é o avó, que non hai quen o baixe do tractor, coa súa viseira de Bayer, xofre na roupa, xofre na boca, sen asomo de mildeu nos miolos, ou eso di el cando se farta de escoitar parvadas e arranca para o galpón.

Non é un eloxio finxido da pobreza e dureza do campo. Contratáronme para que lles deseñara a etiqueta das botellas e aplico o que me ensinaron os xefes; tódolos clientes son iguais, dá igual Vega Sicilia ou o alquimista que obtén veleno do caíño: aos dous se lles cobrará ben.
_

Tempomorto

Este sería o máis nidio exemplo dun deseño que non serve para nada. Inservible. Cero. Non sei de qué podería funcionar nin por qué. Non é un logo nin unha evocación das cores do Celta, que nesta tempada tira, ademais do obrigatorio celeste, dun vermello tamén celeste, osixenado, e do negro. Tampouco é un xeito de mortificarse, só un pasatempo.

Un guiri-kandinsky na súa propia terra, no seu mar, quero reducir o mar, calibralo, metelo no peto estúpido do meu cerebro. Por eso non ten profundidade, area de Samil. Pero ascenderemos tranquilamente, por riba do Depor.
_

Tódalas persoas do queixo

Este cartaz é unha homenaxe ao agro galego, intemporal pucha de soños duros. O fondo imita a cor e a textura do papel de estraza dos sacos de penso, de salvado e tercerilla, cos que se completa a alimentación do gando; cortado en anacos sempre se aproveitou para facer contas ou anotacións. O queixo con atributos humanos, tan humanos como as liñas de Modigliani nas que se inspira, quere lembrar que é un produto realizado por persoas con nome e apelidos, que hai detrás un traballo artesán, non sempre grato ou levadeiro ou ben pagado.

O verde representa a terra. O vermello, as vacas. O amarelo, finalmente, o queixo.

O conxunto remite á vida do campo evitando caer en tópicos, cun punto teatral que nos convida a pensar e, por suposto, a gozar da festa da xente de Arzúa e os amantes do queixo, ou eso pensaba ben trabucado cando o estaba a facer.
_

Kafka no dentista

O debuxo que se perde dentro, O pensador, é de Kafka. Ten outros, noutro plan, que define como as marionetas negras de fíos invisibles. Sinalética. Poderíase partir dun para elaborar o conxunto de sinais que guien ás persoas nesos lugares que aventuran “dilemas de comportamento”, que así o explican nas escolas de deseño: un centro comercial, un hospital, unha clínica dental, o psicólogo, algo, vostede qué ten, non sei, pero algo teño, agarde aí.

Desvanecín o debuxo, logo de calcalo, e o texto, nada máis. Sería o lóxico o nome do centro en pequeno e a sala de espera en grande; a personaxe está en todos os lados. Marco “e malia a mellor das vontades... será a pluma quen, na miña man, siga polo mal camiño”.
_