Estrelas do alboio

Pregúntome se alguén emprega inda o adxectivo supino.

Isto é supino, o que escoita un creativo, oh que fashion un-cre-a-ti-vo, cando as musas do contrato o axexan corre máis que Usain Bolt. Preguntas a estas alturas? Emboscadas de Napoleón vestido de Zara na túa cabeza? Javier Aramburu deseñaba contracapas como esta, despois mandounos a todos á merda e adicouse ao que lle gustaba que era o surf. Ou esa é a miña lectura.
_

Un produto do mar

Esta é unha tarde coa familia na praia ou no monte. A señora pousa a cesta de vergas e estende o mantel de cadros brancos e vermellos. Sentan arredor os fillos e máis o home. O sol está perfecto. Ao fondo, un pouco á esquerda, óllase a un pescador sentado. A señora saca da cesta unha fogaza de pan rústico, un bote de marmelada, cubertos e pratos. Só hai que abrir o bote, xa está: é o que di a etiqueta, e sen trampa, sen enganar ao consumidor.

- Non acabo de velo… e o nome… para unha marmelada… alcatrán é o que estou pensando que é?

- Un nome inolvidable, xefe, fágame caso.

Os nenos comen alegremente. A señora colle o xornal que sobresae da cesta, este mes, no Merdacona, lévese dous botes de marmelada ecolóxica Alcatrán pagando a segunda unidade a metade de prezo. A señora olla o seu bote e sorrí.
_

O extremo centro (anacronismo)

Apréndese cos anos a non loitar contra a intuición (se non se fai demasiado tarde), e a miña intuición é o que me berra, un disparo limpo, unha sociedade con algo menos de ruído. Non é que o razoamento non valga para o PSOE, é o PSOE quen nos deu a medida. Ao PP enténdese, defende os seus intereses de clase, mais non aos socialistas dende que Felipe González tirou o crucifixo de Marx pola fiestra, por dicilo como Umbral. E agora súmalles este esperpento (lembren a visita coa que nos honrou, para dicirnos como debiamos educar aos nosos fillos).

Aproveito aquel slogan do PP co que pretendían borrar a súa imaxe reaccionaria, “centrados en ti”, disputando o centro, agora que a UPyD lle chaman de extremo centro. Non debería meterme en política, xa sei, os deseñadores ou son apolíticos ou manteñen unha postura reservada.
_

O éxito non tiña prezo

_

raspasnegras

Hai que sinalizar os costumes. Estradas de camioneiros nas que se suceden churrasquerías e bordeis (pasamos de tanta carne e reparamos en peixe pequeno). Patrimonio inmaterial da humanidade. Esta non é unha versión australiana, senón napolitana. Spaguettis alla puttanesca; aceite, allo, cebola, guindilla, anchoas, olivas, e habendo, tomate e alcaparras. Coróase con pirixel ou alfavaca. A súa orixe ofrece literatura a escoller, negra flor:

- Comida alta en calorías para estar na rúa agardando clientes, aí na Idade Media.
- Prato recorrente entre putas, ao pagarlle os mariñeiros os seus servizos con anchoas.
- Cociña rápida entre cliente e cliente.
- Anchoas, o único que pillaban as putas no mercado ao traballar de noite e chegar tarde.
- Un pouco máis forte: o cheiro das anchoas lembra ao dos coños.

E unha de peso: logo da Segunda Guerra Mundial, xa falamos de marketing, nas casas de xantar con habitacións, trocan o nome orixinal do prato, alla marinara, polo que en diante será alla puttanesca, de maior reclamo para os mariñeiros.
_