Feijóo lerá un pregón

Escribireite unha canción, Rafael. Unha a ti e outra a ese señor importante e serio e emotivo que está na Xunta. Sodes os mellores. Mais, di, recoñece: ti es mellor ca el, listo que non se confunde en Madrid. Desculpa esta linguaxe angular, é que estou escoitando o novo disco dos Pixies, un EP que non lles facía ningunha falla estaban ben como estaban, algo que a ti non ten que preocuparte porque vou escribirte unha canción e logo voucha cantar debaixo do teu balcón cos meus mariachis. Patrocinio FAES.

Escribireite unha canción na que pedirei máis festas gastronómicas, Sagrada Deputación Provincial, non nos deixes tirados agora, apiádate de nós, prego, crego, prego, eu que era agnóstico durante a semana e ateo as findes agora son devotoionqui, non podo vivir sen as romarías do centolo ou da carne ao espeto do PPSOE. Danos e te votamos, non é tanto, unha festa da navalla a finais de novembro, unha orxía de caramuxos místicos en febreiro, a lamprea cada domingo de mes, a transubstantación do cocido e o caldo embazando tódalas fiestras do inverno.

Teño que confesarte algo, Rafael, o señor Feijóo está convidado ao noso obradoiro, que cedo dexenerará en convencional festa e firme conspiración, e terá a amabilidade brutal de oficiar de mestre da cofraría apátrida do queixo e dirixirnos unhas palabras, un pregón, un pregón, un avión de papel que incendiará o padal da nosa mente e nos fará chorar de gratitude. Ti xa me entendes. Non te convidamos porque sabemos que ficas seco co da Vuelta a España, que xa ten collóns, ter que pagar ti facturas de outros.

Sabes que só te quero a ti, que non me valen outros, palabras simples, si, eu tampouco confundo Madrid cos negocios, escribireite a canción, escribireite a canción e me aplaudirás. Cóidate moito, miña razón de ser.
_

Comeza a tempada de festas, Rafael

Agora que recende, azafrán do fume suspendido en todo o andar, pequeno lume de horas. Como nunha pota cósmica, xúntanse o violado cabodano de Montalbán, un libro seu, Contra los gourmets, e gañas dun xantar rotundo redondo que acredite que están vivos. O símbolo será gordo. As probas, flatulentas.

Procesión de autoridades de festa gastronómica en festa gastronómica, cos afectados polas preferentes agardándoos con barullo á saída de tódolos concellos. Que ben se come aquí.
_

Porno para intelectuais

Oye nena, yo soy un artista (bis)
Mi padre trabaja en el sector vitivinícola
Y yo no soy ningún cavernícola.
Mi padre trabaja en el gremio de hostelería
Y mi pintura no es ninguna porquería.
Oye nena, yo soy un artista (bis)

Oye nena, yo soy un artista (bis)
No sabes nada de impresionismo.
No sabes nada de dadaismo.
No sabes nada de surrealismo.
Y a ti todo te da lo mismo.
Oye nena, yo soy un artista (bis)

Ademais da canción de Siniestro, é posible que haxa máis entregas, as páxinas de dentro, con “interesantes textos ilustrativos”, e unha contraportada como a do As. Xa veremos.
_

O acordeón do demo

Este logotipo saiume á primeira, non mo creo. Si que tiven que darlle unhas voltas á tipografía e ás cores, mais a primeira idea que iluminou o antro da miña cabeza foi a boa; desobedecín á clienta, que non quería ollar unha bolboreta, e nin me molestei en facer algunha proba alternativa. Soltará un solemne e engomado afiliado á patronal que isto faino o seu neto en cinco minutos e me parece ben, non lle direi que non.

Venda de roupa de la para nenos on line, só tiven que preocuparme de que se puidera imprimir en etiquetas pequenas, sen redundar no naïf do nome cunha letra infantil. Agulla e puntos.
_

Unha achega para as grandes ideas

Xa poden descargarse o calendario 2013 do Días de raia. Mais non de balde, non corran tanto. Pensabamos destinar os millóns recadados a unha ONG cando nos enteramos de que Aznar quedara sen tinta para o segundo tomo das súas imprescindibles memorias. Non houbo debate: era prioritario fornecer ao ex-presidente español, porque a FAES ten moitos gastos. Médicos, profesores, menciñas e alimentos para este ou outro terceiro mundo, terán que agardar ao 2014, como ven dicindo Isaac Rosa. 

Sabemos que sempre haberá algún desaprehensivo que se baixe a imaxe sen pagar un céntimo do que vale (no eBay da fundación onte pagaron 500 euros por un exemplar). Sobre a conciencia desa xente abalanzarase un Armagedón de bigote e abdominais e Vega Sicilia.
_